पैसा तिरिदिउँ यार !!

पत्रकारिताको क्रममा त नभनै तर फिल्मकारिताको क्रममा चाहिँ पक्कै हो । भर्खरै, तिहारको पूर्व सन्ध्यामा पूर्वी नेपालको झापा जिल्लाको काँकडभिट्टा पुगीएको थियो । त्यहाँ झण्डै दश दिन बिताइयो । त्यहाँ, बाहुनडाँगी रोडको होटल कञ्चनजङ्घामा बसीयो । होटल बसाइको क्रममा होटल मालिकसागको हेलमेल, कुराकानी त सामान्य नै भइहाल्यो । ‘के काम गर्नु हुन्छ ?’ होटल मालिक, हजुर बाका उमेरका शर्मा बूढाले सोधे । ‘फिल्म पत्रकारिताको साथै फिल्मको स्क्रीप्ट लेख्ने काम पनि गर्छु । ‘ मैले भनें । मेरो कार्यबिबरण सुनेर बूढाले एक्कासी सोधे, ‘तपाई, त्यो हिरो छ नि…अ..के नाम हो…अ जुङा पालेको छ नि…‘  जुङा पालेका हिरोहरु कति छन् छन् कसरी चिन्नू, मेरो मनमा फ्याट्ट भुवन केसीको याद आयो । ‘भुवन केसी‘ । बूढाले ‘होइन‘ भने । ‘भुवन केसी होइन । अर्के छ नि…चश्मा पनि लगाउछ । यतै पूर्वतिरको हो ।‘ म अल्मलमा परे, को हिरो हो हो । बूढा सम्झने प्रयास गर्दै फेरि बोले, ‘खै के जाती फिल्म पनि बनाएको छ ।‘ जुङा पालेको, चश्मा लगाउने, पूर्वैतिरको त्यसमाथि पनि फिल्म बनाउने हिरो चाहि को होला ? मलाई ठम्याउन मुश्कील पर्यो ।

 ‘खै बुबा कुन चाहि हो । अलि गाह्रो पर्यो । के भयो र भन्नुस् न ।‘ अनि बूढाले भने,’हेर्नुस न बाबु झण्डै चार बर्ष भइसक्यो त्यो हिरोले यहा बसेर खाएको साढे २२ हजार रुपैया तिरेको छैन भन्या । डेढ महिना बस्यो दशैतिहारमा पनि घर गएर । आफ्नै परिवारको मान्छे झै भएर बस्यो । साढे २२ हजार बिल भएको थियो । मसाग अहिले पैसा छैन । काठमाण्डौ गएर पठाइ दिन्छु भनेर हिडेको अहिलेसम्म एक सुक्को पनि पठाएको छैन । कान्छो छोराले काठमाण्डौमै गएर बिल दियो । भोलि भोलि भन्दा भन्दै पैसै दिएन ।‘

मलाई अचम्म लाग्यो । कुन चाहिा हिरो होला त ? जुङा, चश्माधारी नेपाली हिरो सम्झदै गएा । याद आएन । त्यसै बीच त्यस होटलका वास्तबिक मालिक, शर्मा बूढाका जेठा छोरो आए । बूढाले छोरालाई सोधे । ‘हाम्रो साढे २२ हजार खाएर भाग्ने हिरोको नाम के रे जेठा ?’ जेठा दाइले फ्याट्टै भनिहाले,’सीमान्त उदास । ‘ उनले अगाडि थपे, ‘चार वर्ष जति भयो । ‘शुभकामना‘ फिल्म चलाउन आएको हु भनेर मेरो होटलमा बस्यो । जाने बेलामा मसाग पैसा छैन । काठमाण्डौ पुग्ने बित्तिकै पठाइ दिन्छु भनेर हिड्यो । हामीले पनि हिरो जस्तो मान्छे । पैसा पठाइदिइ हाल्छ भन्ने ठान्यौ । तर, उसले पैसै पठाएन । हामीले पैसा दिइ हाल्ला भनेर उसको खोजी नै गरे नै तर हेर्नस् त हाम्रो जस्तो यो सामान्य होटलमा चार चार वर्षर्देखि त्यत्रो पैसा अड्काइदिदा के हालत भएको होला । तपाई सोच्नुहोस् त । लौन, काठमाण्डौमा कतै त्यो भेटियो भने हाम्रो गुनासो सुनाइ दिनुहोला न । हामी जस्तो मान्छेको त्यत्रो पैसा खाएर तिर्न नखोज्न फिल्मलाइनको मान्छेप्रतिको श्रद्धा, बिश्वास नै हराउन आट्यो हाम्रो त ।‘ त्यसै क्रममा उनले ‘आमाको काख‘ चलचित्रका निर्देशन बिजय केरुङले पनि आफ्नो होटलमा पैसा तिर्न बाँकी रहेको कुरा बताउदै, ‘उ पनि भाग्यो । अचेल यहाँ आउदैन । बिर्तामोडतिरको होटलमा बस्छ रे । त्यता पनि पैसा नतीरेर धुरुक्कै बनाएको छ रे । सीमान्तले पनि बिर्तामोडमा पैसा तिर्न बााकी छ रे ‘ भने ।

अर्को दिन होटलवालाका कान्छो भाइले कताबाट हो कुन्नी सिमान्त उदासको नम्बर पत्ता लगाएर सीमान्तलाई फोन गरेर उनले तिर्न भएको पैसा मागे । तर, सीमान्तले पैसा दिने कुनै सुरसार नै कसेनन् । उनले फोनमा भने (मोबाइल ह्याण्ड्स् फ्री थियो ) ‘ए भाइ, अहिले मसाग पैसा छैन । मैले अहिले ‘मिसन नेपाल‘ भन्ने फिल्म बनाइरहेको छु । त्यो फिल्म बनेर चलेपछि पैसा उठ्छ । अनि पैसा पठाइ दिउला है….‘ भनेर फोन काटे ।

ल अब अनुमान गर्नुस्, सीमान्तको फिल्म कहिले बनिसक्ला, कहिले प्रदर्शनको पालो पाउला र प्रदर्शन होला अनि पैसा उठ्ला र त्यो होटेलको पैसा तिर्लान  ? त्यत्रो पचास लाख रुपैयाा लगाएर फिल्म बनाउने मान्छेले साढे २२ हजार रुपैयाँ तिर्न पनि त्यति धेरै समय लगाउने ? सीमान्त, बिजय केरुङको ती होटलवालाहरुप्रतिको ब्यावहारले गर्दा उनीहरुको मस्तिष्कमा ‘फिल्म लाइनका मान्छेहरु जाली, फटाहा, ठग हुन्छन् । उनीहरुले धोका दिन्छन् ।‘ भन्ने भ्रम परेको छ । त्यसैले प्लीज सीमान्त, बिजय तथा अन्य जो कोही पनि जसले कसैलाइै फिल्म लाइनको मान्छेको रुपमा परिचय दिए्र उधारोसुधारो खाएको छ भने अबिलम्ब पैसा तिरिदिउँ । ताकी भोली अन्य कुनै ठाउामा गएर फिल्म लाइनमा काम गर्छु भन्दा अर्को सीमान्त या अर्को बिजयले पैसा ठगेको कु्रा सुन्नु परेर आफै लज्जीत बन्नु नपरोस् । जे भए पनि बाँकी रकम तिरौं…एकै चोटी नसके पटकपटक गरेर किस्ताबन्दी रुपमा तिरौं । ताकी फेरि कुनै होटलवालाको मुखबाट फलानो फिल्मवालाले मेरो यति ठग्यो भनेर सुन्नु नपरोस् । नारायण ।